سیستم های ذخیره سازی انرژی به طور گسترده در هر پنج مرحله سیستم قدرت: تولید، انتقال، تبدیل، توزیع و مصرف استفاده می شود. عملکرد اصلی آنها حل مشکل عدم تطابق زمانی و مکانی بین عرضه و تقاضای انرژی و بهبود پایداری شبکه و ظرفیت جذب انرژی تجدیدپذیر است.
بر اساس موضوع برنامه و موقعیت عملکردی، سناریوهای کاربردی اصلی ذخیره انرژی را می توان به سه دسته زیر تقسیم کرد:
منبع تغذیه جانبی ذخیره انرژی: در درجه اول به تأسیسات تولید برق مانند مزارع بادی، نیروگاه های فتوولتائیک و نیروگاه های حرارتی خدمات می دهد. ارزش اصلی آن شامل:
هموارسازی خروجی: سرکوب نوسانات تولید انرژی های تجدیدپذیر مانند انرژی باد و خورشیدی برای برآوردن الزامات اتصال به شبکه.
ارتقای جذب: ذخیره انرژی بادی و خورشیدی محدود شده، کاهش اتلاف منابع، و دستیابی به زمان{0}}تغییر انرژی.
تنظیم فرکانس کمکی: ذخیره انرژی همراه با واحدهای توان حرارتی برای بهبود سرعت پاسخگویی و مشارکت در خدمات تنظیم فرکانس سیستم استفاده می شود.
ذخیرهسازی انرژی سمت شبکه: در پستها و گرههای کلیدی شبکه توزیع مستقر شده و نقش تنظیم سطح{0} سیستم را ایفا میکند. سناریوهای معمولی عبارتند از:
کاهش ازدحام: در ... ذخیره انرژی زمانی که خطوط انتقال به طور کامل بارگیری می شوند، از خطرات اضافه بار جلوگیری می کند.
تاخیر در ارتقاء: کاهش بار ترانسفورماتور از طریق "گسترش ظرفیت پنهان" سرمایه گذاری ارتقای شبکه را به تعویق می اندازد.
نیروگاه های ذخیره انرژی مستقل: شرکت در پیک تراشیدن، پشتیبان گیری و سایر خدمات جانبی به عنوان دارایی های شبکه، انعطاف پذیری سیستم را افزایش می دهد.
ذخیرهسازی انرژی در سمت کاربر: در پارکهای صنعتی و تجاری، مراکز داده، خانهها و دیگر سناریوهای کاربر نهایی نصب میشود، با اولویت اقتصادی و قابلیت اطمینان.
پیک-آبیتراژ دره: استفاده از زمان--قیمت استفاده برای شارژ در ساعات اوج مصرف-و تخلیه در ساعات اوج مصرف، هزینه برق را کاهش میدهد.
مدیریت تقاضا: کاهش پیک تقاضای برق و اجتناب از جریمه های مازاد ظرفیت ترانسفورماتور.
تضمین تامین اضطراری: تامین برق بدون وقفه برای بارهای حیاتی مانند بیمارستان ها و ایستگاه های پایه ارتباطی در هنگام قطع برق.
